pRácTicaS

Hola! Antes de nada pedirvos perdon polo meu abandono da semana pasada, pero sinceramente foi unha semana bastante movida e non tiven tempo para moito...

Supoño que todos teremos a mesma sensación de tristeza...Pero esto rematou...e con que rapidez! É certo ese dito de que "todo o bo remata". Eu creo que ainda non son moi consciente (nin os nenos tampouco claro) de que non vou a volver a estar con eles, de que non volverei a ser "a profe faty"...Menos mal que non houbo despedida porque sería un rato difícil, pero con esto do festival...gracias a dios! Aínda así, teño bastante claro que volverei polo colexio a facerlles unha visita porque o merecen todo, tanto os pequechos como Mary, a profesora, que me axudou moito durante este tempo. Quero levarlles "chuches" e algo para ela, pero como a semana pasada con esto de Papá Noel xa lle regalaron golosinas...parecíame moito azúcar en moi poucos días...Máis que nada porque así tamén teño excusa para volver :) Mary xa me dixo que volvera cando quixera...Esto pareceme un pouco xeral, enton contareivos un pouco máis detalladamente como foi transcurrindo a nosa última semana.

18-19 de Decembro

Durante estos días falamos de novo do que lle ían pedir a Papá Noel e ós Reis Magos, porque como case todos cada día din algo distinto..jeje. A mestra tamén aprobeita para recomendarlle cousas, ou para convencelos de que non pidan outras...Fíxome gracia un dos nenos que cando a mestra lle dixo que ela lle ía pedir un libro, el dixo que non podía, porque ós maiores non lle traen regalos e ademáis eles na súa tenda non teñen libros, polo tanto el tampouco podía pedir un...jeje, como discurren...

Como non, Alexandre non podía deixar pasar o día sen soltar algunha lágrima...Pobre, na casa é o método que lle funciona e intenta aplicalo é escola, pero pouco a pouco vaise dando conta de que non é así. Pásalle de todo, chora porque non quere facer as fichas e prefire deixalas para outro día, ameaza ós demáis nenos con chorar...pediulle unha cousa a un deles e como non lla deixaba, díxolle "ou ma deixas ou choro...". É moi caprichoso, algo que debían intentar moldear na casa...Durante o recreo, estaba xogando con outro neno cando foi unha das nenas a xogar con eles, como Alexandre non a deixaba, Mary berroulle, e a súa reacción foi "pois eu non xogo". A mestra volveulle a berrar e doulle a elexir, ou xogaba, ou se ía sentar a recapacitar. Como non lle ían ven ningunha das dúas cousas, púxose a chorar de novo, ata que se cansou ó ver que ninguén lle facía caso e volveu a xogar. Pero non acabou aí, cando chegou díxolle á nena "pois xa non vou á túa casa", Mary escoitouno, e colleuno para falar con el. Volveu a chorar de novo, a tirarse polo chan e demáis...cando se rindeu e lle pasou a rabieta...foi xogar. Así continuamente, día tras día, e según me contou a profesora, a comezos de curso aínda era peor, pero como dixen, vai vendo que ese método non é o que lle funciona na escola.


20-21 de Decembro

O mércoles, ca mestra de Relixión fixeron as cartas para entregarlle ó Carteiro Real que viría ó día seguinte. Démoslle a cada un deles un folio dobrado á metade con algún adorno. Eles tiñan que pintalo. Os nenos de 3 e 4 anos recortaban dunha revista 2 ou 3 regalos que lle ían pedir, e pegábano na carta. Os de 5 anos, debuxábanos eles mesmos, e senon lles saía ben, recortabano e pegábano.

O xoves estaban moi nerviosos, cada vez que chamában á porta, calaban de repente por se era o Carteiro Real...Bueno, teño que recoñecelo, eu tamén estaba un pouco nerviosa porque quería vivir ese momento cos nenos, como se comportarían e cal sería a súa reacción. En xeral foi moi boa, cando chegou puxéronse moi contentos, con esa risa nerviosa pola que todos pasamos nalgunha situación...Bueno, a nena de 3 anos chorou un pouco ó principio pero collina no colo, falamos un pouco Mary e eu con ela e convencémola...Máis ben convenceuse ela soíña cando veu chegar un saco cheo de regalos que a Carteira Real lles ía dar...jejeje  Sentáronse en círculo, e un a un íanse levantando para darlle a carta. Ela falaba un ratiño con eles do que lle ían pedir, contáballes historias do seu país...jeje, era moi simpática. Despois, metían a man no saco dos regaliños cos ollos cerrados, e cada un quitaba un. Todos eran puzzles, pero cada un de debuxos distintos, dos Lunnis, de Winnie de Pooh, da Cenicienta, etc. Tamén lle deron caramelos e sacaron fotos (porque á Carteira Real acompañábaa un fotógrafo e un cámara contratados polo Concello).

Todos estos días seguimos ensaiando o baile do festival...Hai que recoñecer que durante esta última semana a todos lles saía bastante ben. Sempre está o máis torpiño e ó que non lle gusta tanto bailar, pero en xeral facíano todos moi ben. O xoves entregamos tamén as carpetas con todos os cadernos de fichas que fixera cada un deles dende comezos de curso, ían todos contentos e cando os viñeron a recoller foi o primeiro que lles dixeron ás súas mamás "mira como traballei" jejeje. Que feitos...Mentras nos metíamos os cadernos na carpeta correspondente, eles escoitaban villancicos, o cal algún deles xa sabían porque o cantáramos na clase.

22 de Decembro

CHEGOU O GRAN DÍA  Que nerviosas estábamos!!. Facían o baile (da película Grease) no C.P.I Camiño de Santiago, que é o colexo público que temos no Concello de O Pino, e todas as unitarias nos reuniamos alí para facer o festival xunto cos nenos do colexo. O festival comezaba ás 10:30, pero nos tiñamos que estar alí ás 10. Mary máis eu chegamos xa antes das 9:30, tomamos un café en 5 minutos e xa nos acercamos para recibir ós nenos que viñan acompañados das súas familias. Xa viñan vestidos e engominados (os nenos levaban o pelo hacia atrás) da casa, moi guap@s por certo, jejeje. Que vou decir eu claro...Eramos os cuartos en actuar. Mary estaba histérica, porque o día antes pola tarde tiveran ensaio as 3 unitarias que hai no concello xuntas (porque cada unha ensaiárao por libre, no seu colexo), faciamos o mesmo baile, e saleu un desastre...Por eso a mestra estaba tan nerviosa, tiña medo que todo saíra mal despois de tanto tempo ensaiando...Eu empeceime a poñer nerviosa cando estaban cantando os terceiros, pero estaba convencida de que o ían facer moi ben (polo menos os nenos da nosa unitaria). E así foi, sinceramente non me fixei moito en como o fixeran os nenos das outras dúas unitarias, pero os nosos non o puideron facer mellor. Mary estaba enfrente do escenario bailando con eles por se algun se perdía, e eu nunha esquina para avisar a algún por si se equivocaba. Fixerono genial, estaban super simpáticos e non é porque sexa eu, pero foi a actuación na que o público máis aplaudeu, ata lles silvaban!!.Saleu todo moi ben, grabeinos durante todo o baile menos o final, porque como empezaron a aplaudir tanto emocioneime demasiado jejejeje. Eles tamén estaban moi contentos, de feito había algún que quería bailar outra vez .

Cando o festival rematou eles comían no Colexo Público e eu aprobeitei para marxar...Como xa dixen, non puiden despedirme (non quixen...), so lles dixen "adeus" como se nos fosemos a ver ó día seguinte...Non chorei, porque estaba tan contenta polo ben que nos saíra o festival que non tiña ganas de votar lágrima algunha...Pero cando cheguei á casa e me puxen a ver o video que grabara...entón si que chorei...Durante esta tempo deille conta de que non me equivoquei escollendo carreira porque esto é o que verdadeiramente me gusta...

Non teño máis que contarvos porque supoño que estarei igual que todos vos...Espero que esta experiencia non tarde moito en repetirse, estaredes todos dacordo...Un saúdo.